Toen Svanne Danschutter haar studiekeuze moest maken, twijfelde ze geen seconde. Ze koos resoluut voor de bachelor Verpleegkunde. ,,Thuis ben ik met verpleegkunde opgegroeid en ik wist al heel jong dat dit ook mijn roeping was. Ik zit nu in het derde jaar en zowel de opleiding als de stages zijn heel boeiend'', zegt Svanne. ,,Maar ik ben, net als m'n vader, nogal avontuurlijk. Hij had de voorbije jaren al een paar missies met het B-FAST-team (een Belgisch team dat noodhulp levert bij rampen in het buitenland, red.) achter de rug en van zodra ik kon, heb ik me ook ingeschreven.''

Grote opdracht

Nadat ze een specifieke training kreeg voor een eventuele missie met het team, was het voor Svanne wachten op haar eerste grote opdracht. Tot die nacht van 12 januari:,,Ik kreeg een telefoontje van B-FAST met de vraag of ik kon vertrekken. Van de aardbeving in Haïti was ik nog niet op de hoogte, dus mijn eerst vraag was: ‘naar waar?’. Ze gaven me een korte uitleg over de gebeurtenis daar. Geen seconde heb ik getwijfeld, mijn hele lichaam schreeuwde gewoon ‘ja’! Een paar uur later zat ik op het militaire vliegtuig richting Port-Au-Prince. De hele tijd zat ik mij af te vragen wat we daar zouden aantreffen en hoe ik mij daarop kon voorbereiden. Ik had geen ervaring in zulke situaties en deze missie zou ik voor altijd meedragen omdat ik hier als het ware werd ‘gedoopt’.''

Motivatie

,,Eenmaal daar aangekomen, schrok ik van de samenhang van de groep. Allemaal vreemden voor elkaar, maar allemaal stonden we daar met hetzelfde doel en met dezelfde motivatie. Niemand kreeg dit team klein! In een mum van tijd, en dankzij vele werkende handen, stond het veldhospitaal recht. De eerste patiënten stroomden binnen. Het was altijd weer een verrassing wat je onder het verband zou vinden. In België kom je als student zelden of nooit zulke verwondingen niet tegen'', vertelt Svanne. ,,Ik vind het een enorme eer dat ik deel heb kunnen uitmaken van deze missie. Wat ik daar heb bijgeleerd, is voor mij van onschatbare waarde. Soms krijg ik wel de vraag hoe ik al die zware verwondingen een plaats heb kunnen geven, maar dat was voor mij niet echt een zware klus. Ik zette m'n verstand op nul en ging door. Soms had ik wel eens een moeilijk moment, maar dan ging ik even uitblazen op het toilet en zei ik tegen mezelf: ‘komaan, the show must go on!’. Ik ben dan ook naar België teruggekeerd met een enorm tevreden gevoel. Ook al was mijn hulp een druppel op een hete plaat, ik ben ervan overtuigd dat we voor vele Haïtianen een verschil hebben gemaakt. Voor mij is het nu zeker duidelijk welke weg ik in de toekomst wil inslaan.''
Svanne Danschutter
Zondag 7 februari 2010-02-07