Pieter-Jan Baert begon vier jaar terug aan de opleiding Lichamelijke Opvoeding en Bewegingswetenschappen aan de VUB. ,,Maar na drie jaar besefte ik dat ik te veel gepeeld had met mijn vrijheid. Ik koos die opleiding bovendien enkel voor mijn passie voor sport, zonder verder te kijken wat er na de opleiding kwam.'' Dat was het moment waarop Pieter-Jan besloot naar de Erasmushogeschool Brussel te trekken voor meer informatie over de opleiding tot leerkracht Lichamelijke Opvoeding. Maar het liep anders. ,,Op de infodag zag ik een brochure liggen over een opleiding die me altijd had aangesproken: Verpleegkunde. Mijn mama was ooit verpleegkundige in Jette en nog altijd vertelt ze verhalen uit die tijd. Diep vanbinnen brandde al lange tijd een klein vonkje voor verpleegkunde, en hoe meer ik de opleiding in overweging begon te nemen, hoe meer zin ik kreeg om te starten." Na lange gesprekken thuis en flink wat onderzoek naar de opleiding hakte Pieter-Jan de knoop door: hij ging verpleegkunde studeren.

Teamverband

,,Met een beetje twijfel in het hart ging ik de eerste weken naar de hogeschool. Allerlei vragen vlogen door mijn hoofd: 'Zal ik het wel aankunnen?', 'Zal het me liggen?', 'Kan deze opleiding me wel boeien?', 'Wat met het leeftijdsverschil?'. Een deel van Pieter-Jans vragen werd al beantwoord in de eerste week van de opleiding, bij een driedaagse stage met communicatie als werkpunt. ,,Als sporter in teamverband is werken in een ploeg heel belangrijk. En de driedaagse bereidde ons voor op dat teamwerken, wat een belangrijke pijler is in de verpleegkunde. Dit ging me vrij goed af en ik had goede moed voor het vervolg van de opleiding.'' De overige vragen kregen een aantal weken later een antwoord, tijdens Pieter-Jans eerste stage. ,,Stijf van de stress meldde ik me aan. Dit was een beslissend moment: als dit me niet zou liggen, zat ik zeker en vast in de verkeerde opleiding. Maar alles viel op zijn pootjes. Ik doe het heel graag. Ergens vind ik zelfs dat ik het fingerspitzengefühl bezit dat nodig is om complete verzorging te bieden aan de zorgvragers. Het is nu enkel wachten op de punten van de eerste examens. Zeker geen onbelangrijke indicator!''

Plezier

,,Jarenlang zag ik leren als een opgave, een verplichting, iets extra dat je erbij moest nemen'', zegt Pieter-Jan. ,,Nu doe ik het met plezier. Het komt gewoon vanzelf. Ik kruip achter mijn boeken omdat het me boeit. Ik wil antwoorden en mezelf verbeteren. Natuurlijk geniet ik af en toe nog eens van de vrijheid, maar ik breng m'n studie zeker niet in gevaar! Ik hoop over 2,5 jaar mijn diploma op zak te hebben en heel veel mensen een aangenamer leven te bezorgen.''